کد خبر : 58275
تاریخ انتشار : شنبه 20 مارس 2021 - 21:42

رهاوردِ کوشش یکساله کارگاه بوم نمایش/”خوان های نوروزیِ اقوام ایرانی و ملل روی سنگفرش های میدان مشق”

رهاوردِ کوشش یکساله کارگاه بوم نمایش/”خوان های نوروزیِ اقوام ایرانی و ملل روی سنگفرش های میدان مشق”

میدان مشق با وسعت و چشم انداز جذاب اش و در رنگ هایی با طیف های مختلف اما چشم نواز با موجی از مهر و صلح و دوستی و آرامش رخ نمایی می کرد.

پوریا فرجی-عصر فرهنگ؛ پیشتر شنیده بودم در دوره پهلوی اول محل مشق نظامی قشون بوده اما آن روز خبری از جنگ نبود؛ نه گلوله و برنو و نه صدای تپانچه و توپ! میدان مشق با وسعت و چشم انداز جذاب اش و در رنگ هایی با طیف های مختلف اما چشم نواز با موجی از مهر و صلح و دوستی و آرامش رخ نمایی می کرد؛ در آنجا سفره های نوروزیِ اقوام و ملل حوزه فرهنگ نوروز روی فرش هایی سبز رنگ که زمینِ بهشتِ آرامش را تداعی می کرد گسترانیده شده بود. این تألیف آئینی به همت کارگاه بوم نمایش به سرپرستی آبتین جاوید، استاد و رقصنده سبک اودیسی (هند) و پژوهشگر ارشد فرهنگ و تاریخ اقوام ایران تدارک دیده شده بود که کمیسیون ملی یونسکو در ایران او را در این حرکت فرهنگی-هنری نیز همراهی کرده بود. این رخداد در ۲۵ اسفندماه ۱۳۹۹ در میدان تاریخی مشق تهران با حضور وزرای امور خارجه و علوم، تحقیقات و فناوری کشورِ جمهوری اسلامی ایران و با دعوت از ۱۲ سفیر کشورهای حوزه فرهنگ نوروز برگزار شد. گسترش خوان های نوروزی که تنها گوشه ای از این رهاوردِ فرهنگی به وسعت فرهنگ نوروز ایرانی بود، تماماً توسط رقصنده های پژوهشگر و فعال در کارگاه بوم نمایش صورت گرفته بود که محتوای موجود در آن اعم از لباس ها و پوشش ها و عناصر موجود در سفره های نوروزی از محل پژوهش های تخصصی و میدانیِ صورت گرفته در این کارگاه زیر نظر آبتین جاوید، جمع آوری، تصحیح و بازرونمایی شده بود. در واقع این رهاوردِ بوم نمایشیِ فرهنگی که رخداد فرهنگی-بین المللی “نوروز ۱۴۰۰، نوروز دوستی” را کامل می کرد، نتیجه خروجی های مطالعاتِ علمی و کاربردی کارگاه بوم نمایش روی بازی ها و رقص های آئینی و محلی نواحی ایران و فرهنگ اقوام و مللِ حوزه فرهنگ نوروز ایرانی بوده است. در گزارش زیر که تنها به گوشه ای از این رخداد بزرگ فرهنگی-بین المللی اشاره شده است می توانید درباره چیستی و عناصر تشکیل دهنده ی سفره های نوروزیِ اقوام ایرانی و کشورهای حوزه فرهنگ نوروز بیشتر بخوانید و مداقّه کنید:

***

خوان های نوروزیِ اقوام ایرانی

آن روز درب های اصلی سردر باغ ملی را به دلایلی بسته بودند و مجبور شدم خودم را با خستگی زیاد و طی مسافت بیشتر از کوچه پست و خیابان کوشک مصری به میدان تاریخی مشق برسانم. از ابتدا نظمی دلپذیر سراسر وسعتِ میدان مشق را فراگرفته بود. فضای میدان مشق در نگاه اول بیشتر به یک رپرتوآر موسیقی می ماند! جایگاه سفره های نوروزی و محل استقرار گروه های رقصنده نواحی ایران و سایر عناصر صحنه ای از قبل مشخص شده بود. لذا این نظم، جستجو و گردش و مداقه در جای جای محتوایی صحنه میدان تاریخی مشق را آسوده می ساخت. به سراغ آبتین جاوید، کارگردان هنری و مدیر اجرایی رخداد “نوروز ۱۴۰۰، نوروز دوستی” که در فضای میدان مشق به شدت مشغول تحرک و هماهنگی امور بود رفتم تا چندکلامی با او درباره این رخداد گفت و گو کنم اما فرصت نیافتم. محیط داخلی ورودی سردر باغ ملی مملو از سفره های کوچک روی یک موکت وسیع چمنیِ سبز رنگ بود که چشم انداز جذاب و خوش نقش و نگاری را در عمق جنوبی میدان مشق پدید آورده بود.

***

خوانِ نوروزی هفت سین ایرانی

سفره مرکزی خوان های نوروزیِ اقوام ایرانی را سفره سنتی نوروز با همان سین های هفتگانه اش تشکیل می داد و خانمی با چهره اصیل ایرانی که خود را مریم سرمدی معرفی کرد بالای آن نشسته بود و این سفره را میزبانی می کرد. گرداگرد خوان سنتی نوروز ایرانی را سفره های اقوام ایرانی تشکیل می دادند که با نظمی مثال زدنی رو به جهت ورودی موزه پست در ابتدای محوطه میدان مشق آرایش یافته بودند؛ از نکات جالب و خاص تمامی سفره های اقوام و ملل، تناسب چهره میزبان های هرسفره با عنوان سفره ی هر قوم و ملت بود که به آن رپرتوآر کلی و نظم و یکپارچگی زیبایی شناختی در میدان تاریخی مشق و به طور خاص، خوان هر قوم و ملت غنای محتوایی و اصالت بیشتر می افزود.

***

خوان نوروزیِ خراسان جنوبی

عناصر سفره: “نان، نمک، سبزی، پنیر، شیر، ماست، سمنو، شیرینی محلی، آینه، چراغ، عناب، سنجد، نقل، نبات، انار، بِه، هندوانه، اسپند”

یک خانواده در گوشه پائین، سمت راست سفره های اقوام ایرانی نظرم را جلب کرد. با اشتیاق به آنها نزدیک شدم، خانواده ای اهل خراسان جنوبی با لباس های محلی و اصیلِ آن منطقه. ملیحه چمنی به همراه همسرش، نعیم اشرف زاده و به اتفاق برادرش، امین چمنی میزبان سفره نوروزی خراسان جنوبی بودند. عناصر مختلف و جذابی با رنگ هایی تقریباً هم طیف، سفره او را تشکیل داده بود. ملیحه چمنی با اینکه اهل خراسان بود اما در زمینه مربیگریِ رقص آذری فعالیت می کرد؛ او در این زمینه سابقه شرکت در جشنواره های خارجی را نیز در رزومه حرفه ای خود داشت. از او درخواست کردم تا کمی درباره عناصر این سفره نوروزی و ارتباط آن با فرهنگ بومی خراسان جنوبی توضیح دهد: “طبق مطالعاتی که در منابع مربوط به جناب آقای دکتر حسین زنگویی داشتم، خوان های نوروزی خراسان جنوبی مثل خیلی از خوان های نوروزی شهر و استان ها از فرهنگ وارداتی تاثیر پذیرفته است اما سفره اصیل و بومی خراسان جنوبی به این شکل بوده که تعدادی مجمع های مسی حاوی خوراکی های ساده برای پذیرایی تدارک داده می شده مانند شیر، فَله که از شیر آغوزِ گوسفند به دست می آید، ماست، پنیر و نان محلی که خانم ها پیش از عید، نان های محلی مثل تافتون، کماج، شیرینیِ زنجفیلی را می پختند. خاطرم است که مادربزرگم با آرد و خمیر عروسک هایی می ساخت و در سفره قرار می داد”. او سمنو، حلوا و نان را نیز به عنوان دیگر عناصر سفره نوروزی فرهنگ خراسان جنوبی معرفی کرد و هدف کلی و کاربردی و برآیند سفره نوروزی خراسان جنوبی را اینگونه معرفی کرد: “هم نمک شدن با مردم و با یکدیگر؛ وقتی مهمان وارد خانه می شده، این سفره پهن بوده و مهمان نیز سر آن سفره می نشسته و در حد یک یا دو لقمه از خوراکی های درون سفر می خورده و به قولی با میزبان هم نمک می شده است. به منظور آنکه این سفره نوروزی برای بچه ها نیز جذابیت داشته باشد، برای آنها تخم مرغ رنگ می کردند و یک مجمع حاوی سنجد، نُقل، عناب (محصول خراسان جنوبی)، نبات و… را نیز برای آنها فراهم می کردند که وقتی بچه ها به مهمانی نوروزی می آیند، کمی از این تنقلات در جیب آنها ریخته شود”. سفره استان خراسان جنوبی سه عنصر اصلی دیگر نیز دارد: بِه، انار و هندوانه. او فلسفه این خوراکی ها و برداشت نمادین از آن را اینطور تعریف کرد: “خربزه و هندوانه در خراسان جنوبی معمولاً در شهریورماه به ثمر می رسد و از آنجا که در زمان های قدیم، زمستان های سختی در مناطق خراسان جنوبی وجود داشته است، لذا منجر به آن می شده که هندوانه و خربزه را تا ایام نوروز نگهداری کنند. انار در فرهنگ خراسان جنوبی جایگاه ویژه ای دارد، چراکه ما از انار در مراسم های عروسی استفاده می کنیم. وقتی عروس می خواهد وارد خانه اش شود، یک انار به دست او می دهند تا آن را به سوی سردر خانه اش پرتاب کند یا انار را روی زمین می گذارند تا آن را زیر پایش لِه کند یا وقتی سر سفره عقد نشسته است، یک انار به دست او می دهند تا آن را دانه کند. از این جهت چون انار و هندوانه هردو دارای دانه های فراوان هستند و نمادی از کثرت و زایش در سفره نوروزی انگاشته می شوند، وقتی انار را به دست عروس می دهند به این نیت است که او دارای فرزندهای زیاد شود. بِه در سفره نوروزی نماد گرماست و می خواهند تا زمین از این جهت در آستانه پایان سرما، رو به گرما رود”. پیش از آنکه من مهمان سفره این خانواده خراسانی شوم، ابراهیم گلدار زاده، مدیر تئاترشهر و پژوهشگر ارشد حوزه اسطورها مهمان سفره نوروزی آنها بود که ملیحه چمنی از این مهمانی هم برای من تعریف کرد: “ایشان درباره سفره ما می گفتند که زردی بِه حتی می تواند نماد طلوع و قرمزی انار نیز نماد غروب باشد”.

***

خوانِ نوروزی کردستان

عناصر سفره: سبزه، شیرینی محلی، سکه، قرآن، تخم مرغ رنگی، آتشدان

در گوشه بالاییِ سمت راستِ سفره های اقوام ایرانی، سفره نوروزی کردستان قرار داشت. سفره ای با رنگ زمینه ی زرد که خانمی با چهره با صلابت کردی و لباس پر رنگ و نقش کردی میزبان آن بود. او خود را هدیه دولتشاهی معرفی کرد که اصالتاً اهل کرمانشاه است؛ دانش آموخته رشته مدیریت از دانشگاه صنعتی شریف بود و در زمینه مربیگری ورزشِ پیلاتس فعالیت می کرد.

***

خوانِ نوروزی لرستان

عناصر سفره: قلنگ کوهی یا همان میوه بَنه، شیرینی برساق و کاک، نقل و‌ آبنبات قدیمی و ۱۲ نوع بذر از گیاهان و حبوبات مختلف مثل گندم، جو، برنج، نخود، انواع لوبیا (چیتی، قرمز، چشم بلبلی)، ماش، عدس، لپه، بلغور و جوِ پرک به همراه سیر، سمنو، سنجد، سماق، سرکه، سکه و سیب به عنوان عناصر معمولی هفت سین 

در گوشه بالا، سمت چپ سفره بزرگ اقوم ایرانی، سفره لرستان قرار داشت. دختری که خود را شکوفه رحمتی معرفی کرد، از قوم لک آمده بود و اهل لرستان بود و با لباس محلی با زمینه سبز رنگ و گُلوَنی که به سر بسته بود میزبان این سفره بود؛ محتوای سفره لرستان در نگاه اول بسیار نمادین به نظر می رسید؛ عناصری با تعداد مشابه و رنگ های متفاوت و متنوع. این اشتیاق من را بیشتر کرد تا بیشتر درباره این حجم از نماد و تنوع بدانم. از او خواستم تا کمی درباره محتوای سفره نوروزی لرستان برایم تعریف کند: “دوازده ستون به شکل دایره چیده شده اند که در مرکز این دوازده ستون، یک ستون به همراه یک سینی بزرگ بر روی آن قرار دارد. روی هر کدام از دوازده ستون، یک‌سبزه قرار دارد و داخل سینی بزرگ، ۱۲ کاسه به شکل دَوار دور تا دور سینی وجود دارد که داخل هر کاسه یک‌ مشت از حبوبات ریخته شده است. هر کدام از این ۱۲ حبوبات و ۱۲ سبزه، نماینده ۱۲ ماه سال است که هر کدام در یک فصل خاص رویش می کنند. داخل سینی دو دستمال، یکی گره زده شده و دیگری به شکل باز وجود دارد که درون هر کدام از دستمال ها شیرینی برساق و کاک و نقل ریخته می شود و به عنوان تحفه و هدیه در سفره قرار می‌گیرند)”. در مجموع عمده برداشت معنایی از نمادهای این سفره به چرخش فصل ها و ماه ها اشاره داشت.

***

خوانِ نوروزی خوزستان

عناصر سفره: یک کاسه آب، یک سبد نان و تخم مرغ

***

خوانِ نوروزی قشقایی

عناصر سفره: قرآن، سمنو، سبزه، سُنبل، سیر، سکه، سماق، سیب، سنجد، سرکه، تخم مرغ، نان، آب، آینه، شمع، فانوس، اسپند، نمک، حنا، شیرینی (سوهانِ گز)، زنجبیل، عناب، دارچین، زیره

در گوشه پائینیِ سمتِ چپ سفره های نوروزی اقوام ایرانی، سفره نوروزی قشقایی قرار داشت که خانمی با لباس و سربند قشقایی و پارچه های رنگی که از آستین لباس اش آویزان شده بود میزبان آن بود. او خود را با لهجه شیرین شیرازی مریم رضانیا معرفی کرد که در زمینه رقص های نواحی و ایرانی و خارجی مانند فلامنکو فعالیت کرده بود و به طور تخصصی در حوزه تربیتِ و رشدِ کودک حرفه و مهارت داشت.

***

خوانِ نوروزی گیلان (عیدی سفره)

عناصر سفره: آب، آينه، فانوس، سكه، سماق، سنجد، سمنو، سير، سيب، سبزه، خوشه ی برنج، نان ها شامل باريك نون، تق تقي، نون خشك، نون برنجي، نون گندمين و شيرينى شامل سنگاسين حلوا

دقیقاً پائین سفره هفت سین نوروز ایرانی، سفره نوروزی گیلان قرار داشت. خانمی با لباس محلی گیلانیِ قاسم آبادی میزبان سفره گیلان بود. سفره او از دو سفره مجزا تشکیل شده بود و عناصر زیادی را در خود جای داده بود که نظرم را بیشتر جلب کرد. نزدیک شدم تا بیشتر درباره سفره نوروزی گیلان بدانم. او خود را گلبانو گلرنگ معرفی کرد، از شهرستان لشتِ نشاء. با اینکه اهل گیلان بود اما می گفت چند سالی است که مدرس رقص آذری است و در زمینه رقص کردی نیز فعال است و جالب تر اینکه همسر او، هادی گلپور هم که نیز اهل گیلان بود در این رخداد فرهنگی قرار بود تا در برابر وزرای ایران و ۱۲ سفیر کشورهای حوزه فرهنگ نوروز با در دست گرفتن عروسک تَکَم، تکم خوانی و تکم گردانی آذری ها را به اجرا بگذارد. از او خواستم تا مقداری درباره عناصر سفره نوروزی گیلان توضیح دهد: “سفره هفت سين گيلان از هفت سين باستاني برگرفته شده كه هركدام از آنها داراى ويژگى هايي هستند. ما در سفره نوروزی گیلان از سنجد، سمنو، سماق، سركه، سيب، سير، سبزه و در كنار اين سين ها از آينه و آتشدان (چراغ يا فانوس) استفاده می کنیم. آينه در سفره نوروزی گیلان نمادِ روشنايى و ثبت تصوير نو است و چراغ نمادِ پايدارى نور بوده است، بخصوص در شب كه خودِ آتش (آتش چراغ) از عناصر مهم فرهنگ ايران باستان است. ماهي قرمز هرگز جزءِ نماد سفره هفت سين گيلان نبوده اما اگر وقت تحویل سال با وقت ناهار تقارن می کرده، مردم براى ناهار ماهي درست مي كردند. كاسه آب در سفره، نماد پاكى و روشنايى است. همچنین خوشه ای از برنج يا مقدارى از برنج برداشت شده در سال قبل را در سفره هفت سین قرار می دادند. همچنین انواع نان ها و شيريني هاي محلى را مي پختند و در سفره هفت سين قرار می دادند. بنابراین نان ها در كنار خوشه برنج نماد برکت است. همچنین شيرينى هايي كه از همان برنج (آرد برنج) تهيه می شده را به عنوان نمادِ درخواست از خداوند برای شيرين كامى در سال جديد در نظر می گرفتند و در سفره نوروزی قرار می دادند”. تخم مرغ ها یا در گویش گیلکی مرغانه هایی در سفره، نظر من را به خود جلب کرد. او درباره این تخم مرغ ها گفت: “تخم مرغ هاي محلى را در گذشته به طور طبيعي رنگ آميزى مي كردند. مثلاً وقتی تخم مرغ در حال پختن بود، پوست پیاز قرمز را همزمان درون ظرف قرار می دادند تا به مرور پوستِ تخم مرغ، رنگ قرمز یا صورتی بگیرد. پس از آن دوره، گاهی برای كشيدن نقوش روي تخم مرغ ها از رنگ های غیرطبیعی مثل مداد رنگی نیز استفاده مي شده است”.

***

از سفره بزرگ نوروزی اقوام ایران فاصله گرفتم و به سمت مرکز میدان مشق حرکت کردم. از این نقطه، محل استقرار سفره های نوروزی کشورهای حوزه فرهنگ نوروز آغاز می شد که اولینِ آنها سفره نوروزی افغانستان بود.

***

خوانِ نوروزی افغانستان

عناصر سفره: هفت چین؛ هفت میوه چیده شده و دست چین شده شامل گردو، سنجد، آلوی خشک، زردآلوی خشک، کشمش و مویز، پسته، بادام

پسر جوانی با لباس یک دست سبزِ سدری که یک کت تکِ رسمی روی آن پوشیده بود، این سفره را میزبانی می کرد. در نگاه اول با آن پوشش اصیل و منحصر به فرد احساس کردم شاید اهل افغانستان باشد اما وقتی با او همکلام شدم فهمیدم که هموطن خودم است. او خود را سید محمدحسین داورزنی معرفی کرد که ساکن تهران اما اصالتاً اهل داورزنِ خراسان بود. او دانشجوی رشته مهندسی مواد و متالوژی بود که در زمینه فلزگری مهارت داشت و همچنین در حیطه رقص های نواحی ایران نیز فعال بود. از او خواستم تا کمی از محتوای نمادین این هفت میوه ی هفت چین برایم بگوید: “هفت میوه در وقت سالِ نو در افغانستان تهیه می شود و به صورت عمومی همراه با سین های هفتگانه سفره ایرانی استفاده می شود. تاریخچه تقدّس عدد هفت به دوران سومری ها باز می گردد که از آنجا به سایر مردم عهد باستان از جمله آریایی ها رسیده است. تاریخ هفت میوه به سال ها قبل بر می گردد. اینطور که گفته می شود به خاطر تقدّس عدد هفت، هفت میوه نیز در آغاز سال نو دارای شگون و خوشآمد است. از سوی دیگر مردم افغانستان و تاجیکستان معتقدند هفت چین به جای هفت سین یا هفت شین بوده است که منظور از هفت چین همان هفت میوه ای بوده که از هفت درخت متفاوت چیده می شده و به عنوان نمادِ برکت برای خانه در وقت آغاز سال نو در سفره نوروزی قرار داده می شده است”.

***

خوانِ نوروزی زرتشتی و هندوستان

عناصر سفره: سیب، سنجد، سیر، سماق، سمنو، سرکه، سبزی خوردن، سبزه هوم (ترکیب آب انگور و شیر)، انار، سکه، میوه، خشکبار، سبزی، یک کاسه شیر

دقیقاً در کنار سفره نوروزی افغانستان، سفره نوروزی زرتشتی و هندی که محتوای مشترک دارند قرار داشت و دختر جوانی با پوشش زرتشتی و چهره ای شبیه به دختران هندی اصیل میزبان این سفره بود. او خود را سوگند طاهریان معرفی کرد. همچنین او علاقمند و رقصنده ی سبک رقصِ اودیسی هندی و برخی رقص های نواحی ایران نیز بود. جالب است که “آبهای سینگ”، رئیس دفتر امور فرهنگی سفارت هندوستان در تهران به طریقی از سفره او بازدید کرده بود و از او بسیار تعریف و تمجید کرده و به خاطر خلاقیت اش در تدارک و چینش سفره نوروزی هندوستان به او تبریک گفته بود.

***

خوانِ نوروزی ترکمنستان

عناصر سفره: یک مشت گندم، یک مشت برنج، سمنو، شیرینی‌ها شامل قدلمه، پیشمه، تاتارچورک

کمی بالاتر از سفره نوروزی هندی و زرتشتی، سفره نوروزی ترکمنستان قرار داشت که دختر جوانی که مانتویی سرخ رنگ شبیه به لباس ترکمن ها پوشیده بود، میزبان آن بود. ساچلی پژوهان نام داشت، دانشجوی رشته جامعه شناسی و فعال در زمینه رقص های نواحی ایران. او در کنار سفره اش با حاج محمد ایری، سرپرست گروه رقصنده های ترکمن و از بزرگان موسیقی نواحی ترکمن که برای اجرای رقص خنجر به میدان مشق تهران آمده بود، درباره فرهنگ ترکمن صحبت می کرد. جذابیت سفره تدارک دیده شده توسط او برای ترکمن ها به قدری بود که در چند نوبت حاج محمد ایری و گروه اش زمان های طولانی را گرد سفره نوروزی ترکمنستان و در کنار او می نشستند و با هم آوازهای ترکمنی را جمع خوانی می کردند؛ گاهی هم گروه ترکمن، وجود این سفره نوروزی را مغتنم می شمردند و گرداگرد آن به اجرای بازی ها و آئینی های سنتی ترکمن می پرداختند.

***

خوانِ نوروزی آذربایجان

عناصر سفره: سوماق، سکه، سمنو، سبزه، ساری کوک (زردچوبه)، سوُت (شیر)، سو (آب)

بالاتر از سفره ترکمن ها، سفره نوروزی آذربایجان قرار داشت و دختر جوانی که اصالتاً آذری بود با لباسی یک دست به رنگ آبی در کنار سفره نوروزی آذربایجان نشسته بود. خود را ساغر علی نژاد معرفی کرد که در رشته فیزیولوژی ورزشی مهارت داشت و در زمینه رقص های نواحی ایران خصوصاً آذری و مربیگری در رقص کردی فعال بود. از او خواستم تا درباره عناصر و محتوای سفره نوروزی آذربایجان توضیح دهد: “سفره هفت سین در جمهوری آذربایجان به شکل نمادینِ آن معمولاً از این عناصر تشکیل شده‌ است. سوماق که نشانه آفتاب و سکه که نشانه شانس است. همچنین سمنو که نمادی از شیرینی، برکت و حاصلخیزی و در کنار آن سبزه قرار دارد که معنای نمادینِ خلوص و خوشبختی را تداعی می کند. در سفره نوروزی آذربایجان ساری کوک یا همان زردچوبه قرار دارد که نمادی از شیرینیِ زندگی است. همچنین سوُت یا همان شیر، نماد سلامتی و زیبایی و سو یا آب نمادی از تولد تازه و زندگی است”. او به عناصر دیگری که ممکن است در سفره نوروزی آذربایجان نقش جایگزین داشته باشد نیز اشاره کرد: “ممکن است به جای زردچوبه و شیر از سرکه و ساریمساق یا همان سیر نیز استفاده شود. علاوه بر این در این سفره از آینه‌ای که دور آن را رنگ آمیزی کرده اند نیز استفاده می شود. همچنین در سفره نوروزیِ مردم جمهوری آذربایجان علاوه بر ملزومات این سفره به تعداد اعضای خانواده نیز در سفره شمع روشن می‌ کنند”.

***

خوانِ نوروزی ارمنستان

عناصر سفره: انار، انگور، دلمه برگ مو، شیرینی گاتا، نون پنیر، گندم

سرانجام در کنار سفره نوروزی آذربایجان، در اواسط محوطه میدان تاریخی مشق و نزدیک به آتشدان کردها که قرار بود در وقت غروبِ آفتاب رقص آنها به دور آن پایان بخش برنامه باشد، سفره نوروزی ارمنستان قرار داشت و دختر جوانی که به برخی ارامنه ی اصیل شبیه بود، آوید روزبه نام داشت که این سفره را میزبانی می کرد.

***

هوا کم کم رو به غروب می رفت و میدان تاریخی مشق برای میزبانی از میهمانانِ ۱۲ کشور حوزه فرهنگ نوروز آماده می شد تا با سرنا نوازی و دهل نوازی خراسانی ها بر فراز برج سردر باغ ملی، آمدن نوروز ایرانی را نوید دهد و پس از عبور میهمانان از گذر فرهنگی-قومی-ملی که به همت کارگاه بوم نمایش در سراسر میدان مشق تدارک دیده شده بود به هلپرکی کردها ختم شود که به دور آتش گرمابخشِ مهر و دوستی، انسجام اقوام و تمدن ها و فرهنگ ها به یکدیگر که مانند حلقه های زنجیره ی انسانی در ذات، گسست ناپذیر هستند را یادآوری کند تا پیکِ صلح و دوستی و همافزاییِ اقوام و ملل با یکدیگر باشد.

عکاسان: سجاد خانی-محمد زمانی

پایان متن/

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.